Facet, który jest przekonany, że jego zmarła była żona urodziła tylko jedno dziecko, spotyka dziewczynę, która jest jej wierną kopią – Historia dnia

Córka Henry’ego, Sophie, poznała w szkole Sandrę, która wyglądała dokładnie tak jak ona, i spędzała z nią czas. Były przekonane, że są bliźniaczkami. Henry był w szoku, kiedy poznał Sandrę i jej mamę, i postanowił dowiedzieć się, co się właściwie stało.

Henry przeprowadził się z Teksasu do Los Angeles, kiedy jego córka Sophie skończyła siedem lat i miała właśnie zacząć drugą klasę. „No to jesteśmy. Twoja nowa szkoła, Sophie. Cieszysz się?” – zapytał córkę, gdy ją podwoził.

– Chyba tak… – odpowiedziała Sophie, nerwowo kręcąc palcami wokół spódniczki. – A co, jeśli nikt mnie nie polubi?

– Polubią cię. Musisz tylko być miła dla wszystkich, a jeśli ktoś będzie dla ciebie niemiły, po prostu odejdź. Nie wdawaj się w kłótnie, ok? – dodał Henry i pocałował ją w czoło.

Sophie pomachała na pożegnanie i weszła do szkoły. Od razu znalazła swoją klasę, a wszyscy inni już tam byli. Ale dzieciaki szeroko otworzyły oczy, a kilka z nich nawet wstrzymało oddech, gdy ją zobaczyły. Zatrzymała się tuż przy drzwiach i rozejrzała się zdezorientowana.

Jej nowi koledzy z klasy zaczęli spoglądać to na nią, to na inną dziewczynę siedzącą z tyłu. Spróbowała zerknąć i dostrzegła blond głowę. Nagle jeden z chłopaków krzyknął: „To klon Sandry!”

Właśnie wtedy Sophie dostrzegła dziewczynę z tyłu klasy i na ten widok aż sapnęła. Ta dziewczyna wyglądała dokładnie jak ona! Sandra wstała i gapiła się na nową dziewczynę z szeroko otwartymi ustami. „Wow! Wyglądamy jak bliźniaczki!” – wykrzyknęła i uśmiechnęła się szeroko.

Sophie od razu poczuła się swobodnie i też uśmiechnęła się do tej dziewczyny. – Tak, ale skąd? Nie mam żadnych sióstr – odpowiedziała.

„Ja też nie! Tylko ja i moja mama” – powiedziała Sandra i podskoczyła w stronę Sophie, chwytając ją za rękę. „Chodź, usiądź ze mną”.

Rozmawiały przez kilka minut, a potem podeszły do nich też inne dzieciaki. Wtedy weszła nauczycielka, panna Carr. – Chyba mamy dziś nową uczennicę, Sophie Douglas. Podejdź i się przywitaj – powiedziała nauczycielka i nagle wydała z siebie ciche „Och”.

„Pani Carr, ona jest zupełnie jak Sandra!” – powiedział jeden z dzieciaków, gdy Sophie szła na przód klasy.

„Cześć, mam na imię Sophie. Uwielbiam książki i chodzenie na plażę z tatą. Przeprowadziliśmy się tu z Teksasu i nie mogę się doczekać, żeby poznać nowych przyjaciół” – powiedziała dziewczynka i uśmiechnęła się do wszystkich. Panna Carr klasnęła w dłonie, a reszta klasy poszła w jej ślady.

„Świetnie, Sophie. Wygląda na to, że masz w naszej klasie bliźniaczkę. To super! Możesz już usiąść. Dobra, dzisiaj będziemy uczyć się o żabach…” – panna Carr od razu zaczęła lekcję.

Sophie i Sandra bawiły się przez cały dzień z wszystkimi przyjaciółmi Sandry. Zaprzyjaźniły się szybciej, niż ktokolwiek mógłby sobie wyobrazić. Po szkole Sophie opowiedziała tacie wszystko o Sandrze i o tym, jak bardzo są do siebie podobne.

Po całym tygodniu słuchania opowieści o nowej przyjaciółce Henry był ciekawy, jak ona wygląda, i postanowił zadzwonić do mamy Sandry, żeby o tym pogadać. Umówili się na wspólną zabawę i postanowili spotkać się w McDonald’s kilka dni po pierwszym dniu Sophie w nowej szkole. Kiedy Sandra i jej mama, Wendy, weszły do środka, Henry zaniemówił ze zdziwienia. Nie mógł uwierzyć, że jego córka wcale nie przesadzała.

Kobieta też wstrzymała oddech, gdy zobaczyła Sophie. „O mój Boże. Cześć! Ty musisz być Sophie. Sandra opowiadała mi o tobie przez cały tydzień. Naprawdę wyglądacie jak bliźniaczki!” – wykrzyknęła Wendy z szerokim uśmiechem. Dziewczynki poszły na plac zabaw, a dorośli w końcu mogli porozmawiać.

– Cześć, jestem Henry. Miło cię poznać – powiedział Henry, podając Wendy rękę. Usiedli przy jednej z loż i porozmawiali jeszcze chwilę.

Ona powtórzyła to samo. „Wow, po prostu nie mogę w to uwierzyć. Czytałam o sobowtórach, ale to musi być coś zupełnie innego” – skomentowała Wendy, patrząc, jak bawią się dziewczynki.

„Co masz na myśli?”

„Cóż, Sandra jeszcze o tym nie wie, ale to ja ją adoptowałam. A Sophie jest twoją biologiczną córką?”

„Tak. To znaczy, moja była żona, Irene, dowiedziała się, że jest w ciąży po naszym rozstaniu i urodziła ją. Wspólnie się nią opiekowaliśmy, ale ona zmarła rok temu, więc teraz mam pełną opiekę. Martwiłem się o Sophie, wiesz” – wygadał się Henry. – Właśnie straciła mamę, a ja musiałem się tu przeprowadzić z powodu pracy. To zbyt wiele zmian. Ale Sandra okazała się prawdziwym darem niebios. Sophie cały tydzień się uśmiecha i opowiada o wszystkim, co je łączy. Nie wiem, jak mam twojej córce podziękować.

„Skąd się przeprowadziłeś?”

„Z Teksasu. Mieszkaliśmy w Dallas” – odpowiedział Henry.

„Hmmm…”, zamruczała Wendy i oparła brodę na dłoni.

– Co? – zdziwił się Henry, marszcząc brwi w stronę kobiety.

„Niechętnie to mówię, ale wydaje mi się, że Sandra też urodziła się w Teksasie” – wyjawiła Wendy, oblizując usta językiem z wahaniem. „Będę musiała jeszcze raz sprawdzić jej akt urodzenia. Ale czy jest jakaś szansa, że twoja zmarła była żona miała bliźniaki?”

„Nie wiem… Nie byłem wtedy z nią, bo miałem sprawy służbowe. Ale nie. To niemożliwe. Wróciłem tydzień po porodzie. Ona już opuściła szpital, a ja spotkałem Sophie w jej domu. Więc to po prostu nie mogło się wydarzyć” – odparł Henry, mrugając szybko, próbując to przemyśleć.

– Czy wasze relacje były wtedy w porządku?

„O co ci chodzi?”

„Cóż, jeśli czuła, że cię nie będzie w pobliżu, to może uznała, że dwoje dzieci to za dużo” – zasugerowała Wendy tak delikatnie, jak tylko mogła.

– Więc twierdzisz, że mogła oddać jedno dziecko, a drugie zatrzymać? – zapytał Henry, wciąż nie wierząc, że Irene oddałaby jedno z ich dzieci do adopcji. – Nie układało nam się dobrze i dlatego zerwaliśmy. Ale to jest po prostu… ech… Nie wiem, co jeszcze powiedzieć.

– Czy jest jakiś sposób, żebyśmy się tego dowiedzieli? – zapytała ponownie Wendy.

– Chyba mógłbym zadzwonić do szpitala i sprawdzić… – wymamrotał Henry, wciąż w szoku, przeczesując palcami włosy. Właśnie wtedy wróciły dziewczynki i powiedziały, że są głodne, więc ta rozmowa musiała poczekać na inny dzień.

Kilka dni później zabrał Sophie do domu Wendy i wrócił do Teksasu. Rozmawiał z personelem szpitala i pytał wszędzie, gdzie tylko się dało. W końcu jedna miła pielęgniarka zlitowała się nad nim i dowiedziała się, że Irene urodziła dwoje dzieci.

Niestety, Henry nigdy nie dowiedział się, dlaczego podjęła tę trudną decyzję o oddaniu jednego z dzieci, ale podejrzewał, że to jego wina.

Zostawiłem ją samą podczas porodu i przez większość ciąży mnie przy niej nie było. To moja wina. Pewnie wiedziała, że będzie miała bliźniaki, i mi o tym nie powiedziała.

Ale teraz nie mógł już nic zrobić z przeszłością. Mógł tylko iść naprzód i spróbować to naprawić. Kiedy wrócił, razem z Wendy zrobili Sandrze test DNA, który potwierdził ich podejrzenia. Henry jasno jednak dał do zrozumienia, że to Wendy jest matką tej dziewczynki. Nigdy nie próbowałby ich rozdzielić.

Dorośli usiedli z dziewczynkami i opowiedzieli im wszystko najlepiej, jak potrafili, co oznaczało wyjaśnienie Sandrze, że została adoptowana. Ale bliźniaczki radośnie krzyczały i przytulały się, skandując: „Jesteśmy siostrami! Jesteśmy siostrami!”.

Henry i Wendy mogli tylko się z nich śmiać, ciesząc się, że są takie szczęśliwe. Musieli poradzić sobie z tą trudną sytuacją, bo Henry chciał być ojcem dla Sandry, ale Wendy nie wiedziała, jak wpasuje się w życie Sophie.

W końcu postanowili wspólnie wychowywać dziewczynki, tak jakby oboje byli ich prawnymi rodzicami, i wyszło to niesamowicie. Dziewczynki przystosowały się do tej nowej rzeczywistości lepiej niż oni sami, i wszystko było idealne.

Pewnej nocy Sophie powiedziała coś, co zszokowało Henry’ego. „Tato, czemu nie ożenisz się z Wendy? Wtedy ona też mogłaby być moją mamą”.

„Och, kochanie, to skomplikowane. Wendy i ja jesteśmy po prostu dobrymi przyjaciółmi” – odpowiedział.

– Nigdy nie zapomnę mojej mamy. Ale lubię ją. Myślę, że mogłaby być dobra też dla ciebie – nalegała Sophie.

Henry uśmiechnął się. „Zobaczymy”.

Ale wyglądało to tak, jakby jego córka przewidziała przyszłość. W końcu on i Wendy zaczęli się spotykać. Pobrali się, gdy dziewczynki skończyły 12 lat, a obie były druhnami.

Czego możemy się nauczyć z tej historii?

• Nie da się zmienić przeszłości. Henry przekonał się na własnej skórze, że przeszłości nie da się zmienić; można tylko naprawić swoje błędy i patrzeć w przyszłość.
• Niektóre rzeczy dzieją się nie bez powodu. Henry i Sophie przeprowadzili się do Los Angeles i właśnie tam poznali Sandrę i Wendy. Wygląda na to, że to coś więcej niż zwykły zbieg okoliczności.

Podziel się tą historią ze znajomymi. Może to poprawić im humor i zainspirować ich.

Ta opowieść została zainspirowana historią naszego czytelnika i napisana przez profesjonalnego pisarza. Wszelkie podobieństwa do prawdziwych nazwisk lub miejsc są czysto przypadkowe. Wszystkie zdjęcia służą wyłącznie celom ilustracyjnym. Podziel się z nami swoją historią – może zmieni ona czyjeś życie. Jeśli chcesz podzielić się swoją historią, wyślij ją na adres info@amomama.com.